ജസ്റ്റിസുമാരായ അഗസ്റ്റിൻ ജോർജ് മസിഹ്, സുനിത അഗർവാൾ എന്നിവർ ഉൾപ്പെട്ട ബെഞ്ചിന്റേതാണ് ഈ സുപ്രധാന വിധി.

മുത്തച്ഛന്റെ സ്വത്ത് വീതിച്ചപ്പോൾ പിതാവിന് ലഭിച്ച ഭൂമിയിൽ പകുതി ഓഹരി ആവശ്യപ്പെട്ട് മകൻ സമർപ്പിച്ച ഹർജി തള്ളിക്കൊണ്ടാണ് സുപ്രീം കോടതിയുടെ ഈ ഉത്തരവ്. പിതാവ് പിന്നീട് ഈ ഭൂമി വിൽക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. 1997-ൽ, അന്ന് പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത മകൻ തന്റെ അമ്മയായ ജെ. ഗോമതിയെ രക്ഷാധികാരിയാക്കി നൽകിയ സിവിൽ ഹർജിയിലൂടെയാണ് ഈ നിയമപോരാട്ടത്തിന് തുടക്കമായത്.

തന്റെ മുത്തച്ഛനായ എൻ. രാമകൃഷ്ണന്റെ കൂട്ടുകുടുംബ സ്വത്ത് പിതാവായ എം. കുമരന് ലഭിച്ചതാണെന്നും, അതുവഴി തനിക്കും അതിൽ അവകാശമുണ്ടെന്നും ഹർജിക്കാരൻ വാദിച്ചു. അതിനാൽ, ഭൂമിയിൽ പകുതി വിഹിതവും അതിന്റെ കൈവശാവകാശവുമാണ് ഹർജിക്കാരൻ ആവശ്യപ്പെട്ടത്. 1993-ൽ ഹർജിക്കാരന്റെ പിതൃസഹോദരി നൽകിയ ഭാഗംവെപ്പ് കേസ് 1994-ൽ ഒത്തുതീർപ്പ് വിധിയിലൂടെ അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു.

ഈ ഒത്തുതീർപ്പ് പ്രകാരം തർക്കഭൂമി പിതാവിന് ലഭിച്ചു. എന്നാൽ 1997-ൽ പിതാവ് ഈ ഭൂമി വിൽപനാധാരം വഴി മറ്റൊരാൾക്ക് വിറ്റു. ഹർജി പരിഗണിച്ച ചെന്നൈ സിറ്റി സിവിൽ കോടതി ഭാഗംവെപ്പിനായി പ്രാഥമിക വിധി പുറപ്പെടുവിച്ചെങ്കിലും, വസ്തു വാങ്ങിയവർ നൽകിയ അപ്പീലിൽ ഫസ്റ്റ് അപ്പലേറ്റ് കോടതി ഈ വിധി റദ്ദാക്കി.

എട്ടാം വകുപ്പ് പ്രകാരം പിതാവിന് ലഭിക്കുന്ന സ്വത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കേവല സ്വത്താണെന്നും, അതിൽ മകന് ജന്മാവകാശമില്ലെന്നും അപ്പലേറ്റ് കോടതി വ്യക്തമാക്കി. ഇതിനെതിരെ മകൻ നൽകിയ അപ്പീലിൽ മദ്രാസ് ഹൈക്കോടതിയും ഇതേ നിലപാട് ശരിവെക്കുകയാണുണ്ടായത്. മുത്തച്ഛന്റെ മരണശേഷം ഭാഗംവെപ്പിലൂടെ പിതാവിന് ലഭിക്കുന്ന സ്വത്തിൽ മകന് ജന്മാവകാശമില്ലെന്നും, അതിനാൽ അത് ആവശ്യപ്പെടാൻ അവകാശമില്ലെന്നും ഹൈക്കോടതി വിധിച്ചു.

ഹൈക്കോടതി വിധിക്കെതിരെയാണ് ഹർജിക്കാരൻ സുപ്രീം കോടതിയെ സമീപിച്ചത്. ഭാഗംവെപ്പിലൂടെ പിതാവിന് ലഭിച്ച സ്വത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിഗത സ്വത്തായി മാറിയെന്നും, അതിൽ ജനനം കൊണ്ട് മകന് അവകാശം ഉന്നയിക്കാനാകില്ലെന്നും വ്യക്തമാക്കിയ കോടതി, ഹൈക്കോടതി വിധിയിൽ പിഴവില്ലെന്ന് വിലയിരുത്തി അപ്പീൽ തള്ളി. ചെലവുകളൊന്നും ചുമത്താതെയാണ് അപ്പീൽ തള്ളിയത്.